Kimi yazılar bilgi vermez; yön gösterir.
Kimi yazılar öğretmez; hatırlatır.
Sevilay Acar’ın kaleminden çıkan bu metin, karanlığın yükseldiği zamanlarda insanın iyiliği nasıl taşıyabileceğini sorguluyor.
Yük Vagonu Şarkıları
Bazen dünya denizi çağlayıp sertçe kıyıya vurur; kıyı, kıskaçlı kötülüklerle dolar. Yürürken yalnızca ayaklarımız değil, kalbimiz de ağrır. İnsan kendini taşımakta zorlanır. O ağırlığın içinde, öğrendiğin, bildiğin, ezberlediğin, dilinin ucunda duran tüm iyi niyetlere var gücünle sarılırsın.
Dalgalara rağmen ters istikamette yüzmek, iyiliğin denizinde kulaç atmak; tüm ağırlığınla ve taşıdıklarınla zordur. Ama bilirsin: oraya doğru yüzmek, iyiliği büyütmenin ve kötülüğü dağıtmanın en sahici yoludur. Bu yüzden nefesini anın içinde tutarak, zihnini diri kılarak, devam edersin yola.
“Tekniğini bulmadan özgürlüğü bulmuş,”
der izlediğim filmde bir karakter; elindeki gitarı kalbiyle çalan çocuğa, büyülenmiş gibi bakarak…
İnsan tekniğini bilmeden de yüzebilir. İyiliğin sularında özgürlük tam da buradadır. Çocuk ruhların kirletildiği, insanların kanın içinde ölümsüzlük aradığı bir yerde; düğmesine basılmış bir robot gibi işleyen acımasızlık, kendi zehriyle bir iz bırakır: KORKU.
Cesaret; korkuya rağmen, karanlığın yükseldiği ve insanın silindiği o yerde bir seçim yapabilmektir. Korkuya rağmen ışığa doğru yürümeye devam etmek, gölgelerin arasından iyi niyetle geçmeye gönül vermektir.
Ve oradan geçen bir trene, kalbin gümbür gümbür atsa da tüm inancınla atlamaktır. Bu; sorundan, korkudan, sorumluluktan kaçmak değil; bilakis sorumluluğu taşıyan iyilik vagonlarından birinde yer almaktır. Umudun varlığına inanarak, tüm pozitif düşünceleri, omzundaki yüklerle birlikte ruhunda ve zihninde taşımaktır. Gittiğin, durduğun, olduğun her yerde; gözlerinde umudun filmini oynatabilmektir.
Her şeye rağmen motorlarını güzel günlere sürenlerin; istiridyelerin kestiği yerden kanlarının hâlâ tuzlu aktığına tanıklık etmiş olanların; umudun içindeki sözleri, notaları kalktığı yere biraz olsun bırakanların dünyası bu… Firavun’a rağmen Musa olmayı, küfür yerine şiiri, şarkıyı seçmeyi bilenlerin; şiarları kadar mutluluğun nabzını tutanların, gülümsemelerden savunma hatları kuranların dünyası…
Karanlık ışığa dönene dek tükenmeden yol alanların.
Yaşlı iyiliğin, arkasından gelen genç iyiye iyiliği devrettiği uzun bir tren yolculuğu…
Bir gün iyilik insana öyle bir sarılsın ki; hiç sevgiyle, iyi niyetle kucaklanmamış çocuklar bile o sarılışı iliklerine kadar hissedebilsin. Vagonları bal peteklerinden yapılmış, özü şarkılardan toplanmış bir iyilik treni bu. Tıkır tıkır işleyen…
“Gözlüyorum, içime işliyorum, peteğime bal topluyorum.“
der filmde bir parça Bob Dylan.
İçimize işleyen korku da olsa, kıyılarımıza vuran kötülük de… Onu özle devirip atacak özlerle dolsun bal peteklerimiz.
Bugün gönülden gönüle gözyaşı, hüzün ve acı taşıyan yük vagonumuz; şarkılarla, umutlu şiirlerle ve inançlı cesaretlerle dolu olsun.
Tekniğini bilmeyenlerimiz bile özgürlüğe doğru yol alabilsin; hatta her bir parçamız, özgürlüğün dillerden düşmeyen şarkısı olsun.
🎼 Eşlikçi : Yusuf Islam – Peace Train
Yazar Sevilay Acar’ı Instagram’da takip edebilirsiniz.
@sevilayacarr
YAZARIN DİĞER YAZILARI ↓
