Sevginin Dili
Instagram’da bir hanımefendinin paylaşımına rastladım. Maalesef kaydetmeyi unuttum, yoksa ismini de yazmak isterdim. Takipçilerinden birinden söz ediyordu. Hanımefendi ne paylaşırsa paylaşsın, bu takipçisi mutlaka altına bir yorum yazıyormuş. Üstelik yorumları hem korumacı hem de eleştirel bir dil taşıyormuş. Hanımefendi bunu anlatırken bir yandan da şöyle diyordu: “İnşallah beni takip etmeyi bırakmaz. Çünkü kendisini çok seviyorum, giderse üzülürüm.”
Bu cümle beni gülümsetti. Gülümsememin içinde, bir insanın sevgiyi anlama ve karşılama biçimine duyduğum hayranlık vardı. Ben buna sevginin dilini anlamak diyorum.
Bir başka paylaşımda, bir sanatçı çocukken ya da gençken hoşlandığı erkek çocuklarına sataşarak, hatta onları döverek sevgisini gösterdiğinden söz ediyordu. Bir beyefendi ise babasının annesini sevme biçimini anlatıyordu. Babası sevgisini hiç dile getirmezmiş, ama annesi için yaptığı fedakârlıklar onun sevgisini anlatmaya yetermiş.
Çok önce izlediğim iki uzmanın sohbetinde geçen bir cümle de hâlâ aklımda. Biri eşine, “Ben senden ayrılsam bile yine gelir, sana derdimi anlatırdım. Hatta ‘Biliyor musun, biz ayrıldık,’ derdim,” diyordu.
Hikâyeler birbirinden farklı, ama hepsinin bir yerinde aynı duygu var. Sevgiyi farklı sembollerle, davranışlarla, sözcüklerle ve bazen de sözcüksüz anlatan insanlar…
Sevgiyi Yabancı Bir Dil Gibi Öğrenmek
Belki de hepimiz sevgiyi biraz yabancı dil gibi öğreniyoruz. İçimizde bir yerlerde, sevgimizin üzerine örülmüş sözler, kelimeler, hatıralar ve bunlardan doğan zanlar var. Kimi bu dili ailesinden öğreniyor, kimi yaşadığı kırgınlıklardan, kimi gördüğü sevgiden, kimi de eksikliğini hissettiği yakınlıktan… Kelimeleri tanıyoruz belki, ama anlamlarını her zaman doğru bilmiyoruz. Bazen çat pat, bazen yanlış telaffuzlarla konuşuyoruz sevgiyi.
Herkes kendi kabuğunun içindeki yansımalarla, o yansımaların iz düşümleriyle konuşuyor, paylaşıyor, hissediyor ve aktarıyor bu dili. Kimimiz o kabuğu hiç kıramıyor, kimimiz değiştirmek için yola çıkıyor. Kimimiz özüyle sözüyle bir oluyor, kimimiz özünü bir kalkanın arkasından sunuyor. Kimi sevgisini söyleyemiyor ama her ihtiyacında orada oluyor. Kimi de yakınlığını, koruma isteğini ya da ilgisini nasıl ifade edeceğini bilemediğinden, sevgiyi eleştiriyle, sataşmayla, hatta biraz huysuzlukla karıştırabiliyor.
Burada çok kıymetli bulduğum bir şey var: Kabuğun altındaki özü görebilmek, anlayabilmek. Bir insanın sevgiyi ifade etme biçiminin ardındaki duyguyu fark edebilmek… Elbette bu, her davranışı sevgi adına kabul etmek ya da kırıcı olanı görmezden gelmek değil. Ama bazen bir davranışın ardında, kendisini ifade etmeyi henüz öğrenememiş bir yakınlık isteği olabileceğini de düşünmek.
O hanımefendinin bakış açısına, kendisine yönelen o tuhaf ama kendince korumacı ilgiyi anlayışla karşılamasına hayran kaldım. Bir davranışın yalnızca görünen yüzünde kalmayıp onun ardındaki sevgiyi de okuyabilmek, insanın dünyasına başka bir pencere açıyor.
Eksik Olanı Başkasına Vermek
O andan beri düşünüyorum. Hayatımızda hem o tarafta hem de bu tarafta durduğumuz, sevgiyi anlatmaya çalışırken de anlamaya çalışırken de kendimizi bulduğumuz ne çok hikâye yaşadık.
Sevgisini söyleyemediği hâlde yaptığı fedakârlıklarla anlatanları, kendi ihtiyacını bir kenara bırakıp başkasının ihtiyacına koşanları, üşüdüğü hâlde üzerindeki örtüyü başkasına saranları gördüm. Bazen insanın kendisine gösterilmeyen bir özeni bir başkasına nasıl büyük bir şefkatle sunduğuna da şahit oldum. Belki de sevginin en dokunaklı hâllerinden biri bu: İnsan, eksikliğini bildiği bir şeyi başkasına vermeyi öğrenebiliyor.
Bir de sevginin çok derinlerden geldiğini hissettiğimiz anlar var. Bir insanı yeni tanımış olsak da ona karşı duyduğumuz yakınlık, bugünkü tanışıklığımızın sınırlarını aşabiliyor. Sanki yıllar önce, belki de çok daha önce bir zamanda içimize işlenmiş bir tanıdıklık, bugün yeniden karşılık buluyor. Bazen bu yakınlık, yaşadıkça çoğalıyor, katlandıkça derinleşiyor.
İki Kalbin Arasına Kurulan Hamak
İki kalbin arasına bir hamak kurmak gibi rahatlatan bir yanı var bunun. Kendini anlatmak için çabalamadığın, anlaşılmak için kelimelerini özenle seçmek zorunda kalmadığın, biraz dinlenebildiğin bir yakınlık… Kalpten kalbe uzanan görünmez iplerle kurulmuş bir sevgi taşıyıcısı gibi.
Belki de sevginin en güzel dillerinden biri, insana kendisi olabileceği bir yer açmaktır. Her zaman aynı kelimeleri kullanmasak, aynı biçimde konuşmasak, hatta birbirimizi zaman zaman yanlış anlasak da birbirimizin özüne yaklaşabilmek…
Çünkü bazen insan sevildiğini, söylenen sözlerden önce, yanında nasıl hissettiğinden anlıyor. Kendini saklamak zorunda kalmadığı, eksiklerini örtmeye çalışmadığı, olduğu hâliyle biraz daha rahat nefes alabildiği bir yerde…
Belki de birbirimizi anlamaya çalışırken sormamız gereken soru yalnızca “Beni seviyor mu?” değil, “Sevgisini hangi dilden anlatıyor ve ben o dili duyabiliyor muyum?” sorusudur.
Kim bilir, belki de birbirimize öğretebileceğimiz en güzel dil, sevgiyi biraz daha anlaşılır, biraz daha görünür ve biraz daha yaşanır kılmaktır.
Yazar Sevilay Acar’ı Instagram’da takip edebilirsiniz.
@sevilayacarrYAZARIN DİĞER YAZILARI ↓
- “Beni Seviyor mu?” Diye Sormak Yetmiyor
- Kendimize “Ah Benim Güzelim” Demeyi Neden Bu Kadar Geciktiriyoruz?
- Hiçbir Şey Yapmadığın O Birkaç Dakika, Aslında Neyin Başlangıcı?
- İhtiyacım Var Demek Neden Bu Kadar Zor?
- Işığın Kucağındaki Işık












