Her Şeyin Başladığı Yer
“Hayatın kendine biçtiği rolü anlamak kolay değildir. Çünkü bazen o rol, sahnede değil, kuliste şekillenir.”
“Anladım” Demek, Her Şeyin Başladığı Yerdir
Hayat, seyredenle oynayanı ayırt etmeyi bilen bir sahnedir. Kimi hayatı balkon locasından izler;
alkışlar, yargılar, hayran kalır ya da burun kıvırır. Kimi ise sahnenin tam ortasında, ışıkların
altında, repliği ezberlenmemiş bir rolü doğaçlama oynar. Oynamayı seçen için hayat; düşmek,
kalkmak, unutmak, hatırlamak ve en çok da anlamak meselesidir. Çünkü asıl hikâye, “anladım”
dediğin yerde başlar.
Cennetle cehennemi bir ömürün içinde görebilmek, hem lütuf hem bedeldir. Kimi sadece huzur
ister, kimi sadece heyecan.Ama hayat ikisini de aynı paket içinde sunar. Birine ulaşmak
istiyorsan, diğerini de göze almak zorundasındır. Çünkü denizi seviyorsan, dalgayı da seveceksin. Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin. Tutku dediğin şey, sadece coşku değil, bazen de vazgeçmeyi bilmektir. Gerçek aşk, sadece kavuşmak değil, kaybetmeyi de göze almaktır.
Hayatın kendine biçtiği rolü anlamak kolay değildir. Çünkü bazen o rol, sahnede değil, kuliste
şekillenir. Bazen herkes gider, ışıklar söner, perde kapanır… Ve sen bir koltukta yalnız kalırsın.
İşte o anlarda başlar içsel yolculuk. Kendi kendine konuşmalar, bir aynaya bakar gibi içine
bakmalar… Kendine sorarsın: “Ben kimim bu sahnede?” Ve sonra cevabı döner dolaşır yine
kendinde bulursun. Anlamazsın belki metni ilk başta, ama kendini okumaya başlarsın.
Zamanı erken tanıyanlar vardır… Bir kayıpla, bir veda ile, bir yarım kalmışlıkla. Onlar bilir ki
zamanın kıymeti, yalnızca geçmişte yaşananlarla değil, gelecekte yaşanamayacaklarla da ölçülür.
Bu yüzden hep acele ederler. Çünkü bilirler: Vakit yoktur aslında, sadece farkında olmayanlar
için vardır zaman.
Sevilmek isteyen önce sevmeyi bilmeli. Bu, Nietzsche’nin de sık sık dokunduğu o derin felsefeyi
hatırlatır bize: “İnsan, önce kendine karşı dürüst olmalıdır.” Sevgi bir ayna gibidir; içindekini
yansıtır. Korkularını yansıtan, yalnız kalır. Cesaretini yansıtan, gerçek bağlar kurar.
Ve nihayetinde, korkarak yaşayanlar yalnızca hayatı seyreder. Oysa hayat, sahneye çıkanlar
içindir. Rol ne olursa olsun… başrol ya da figüran… Asıl mesele, kendini oynayabilmektir. Kendi
sözünü, kendi duruşunu, kendi hatanı, kendi doğrunu… Her şeyin sonundaysa, perde
kapanmadan önce şöyle dersin:
“Anladım…”
Ve bu söz, sadece bir bitiş değil, hakikatin başladığı yerdir senin için.
Ve yine Nietzsche der ki:
“Hayat, seni dans etmeyi öğrenmeden önce müzikle sınar.”
Çünkü gerçek mana, yaşanan hayattır.
Ve bazı sözler vardır, yaşamış bir ruhun kaleminden süzülür:
“Anladım…”
Peki Anlamaya Hazır mıyız?
SON YAZILAR ↓
- Daha Fazla Antrenman Yapmak Neden Sizi Geri Götürebilir?Aşırı Antrenman Sendromu Hakkında Bilmeniz Gereken Her Şey (Overtraining Syndrome — OTS) Üniversite yıllarında atletizm yaparken öğrendiğim en zor ders daha doğrusu bilipte hayata geçirmekte…
- Sürekli Tetikte Olma Hali: Hipervijilans Nedir?Hipervijilans Nedir, Neden Olur, Nasıl Geçer? Zihniniz tehlikeyi her köşede arıyorsa, bu bir karakter özelliği değil — öğrenilmiş bir hayatta kalma stratejisi olabilir. Bir arkadaşınız…
- Ben İyisiyle, acısıyla, deneyimiyle, gülümsemesiyle bir hayat seçtim, hepsi benimO kadar çok fütursuzca koştun ki, varmak istediğin noktayı geçtin, gittin. Fark etmeden, başkalarının yollarında, başkalarının hikayesinde yaşamaya geçtin. Oysa varmak istediğin nokta, güzeldi, biraz…
- Mükemmeliyetçilik Bir Erdem Mi?Prokrastinasyon ve Mükemmeliyetçilik Arasındaki Fark Nedir? Beyin Neden Takılıp Kalır? İş görüşmelerinde standart bir soru var: “En büyük zayıflığınız nedir?” Ve standart bir cevap: “Mükemmeliyetçi…
- Korktuğunuz Şey Gerçek mi, Yoksa Zihninizin Bir Oyunu mu?Eski bir Hindu hikayesi, zihnimizin sorunları nasıl yarattığını anlatıyor! Yıllar önce okuduğum bir hikaye var ki aklımdan hiç çıkmaz. Advaita Vedanta öğretisinde sıkça anlatılan, eski…
